در حقيقت مطابق تعاريف مهاجر ، کسي است که  به ميل خود از کشور موطن خود به کشورديگري جا به جا مي شوند تا دورنماي زندگي خود و خانواده خود را بهبود ببخشند و در حقيقتقصد اصلي مهاجر بهبود وضعيت زندگي در کشور مهاجر پذير مي باشد .مهاجرت يک رابطه  دوطرفه بين مهاجر کننده و دولت و کشور مهاجر پذير است.(12)  تعريف پناهنده با تعريف مهاجر داراي تعاريفي بنيادين مي باشد . مطابق تصميم 428  مجمع عمومي سازمان ملل مورخ 14 دسامبر 1950  کسي است که به علت ترس موجهي که داشته يا دارد از اينکه به خاطر نژاد ،مذهب ،مليت ، يا عقايد سياسي تحت تعقيب در آيد . همچنين ديوان بين المملي دادگستري در مورد پناهنده تعريف زير را دارد پناهند کسي است که توسط يک دولت تحت تعقيب بوده و مورد حمايت کشور ديگري از طريق موانع در راه تعقيب وي قرار  مي گيرد .(13) در حقيقت پناهندگان به خاطر نجات جان خود و حفظ آزادي شان ناچارند از جايي به جاي ديگر بروند. تفاوت در انگيزه است که جايگاه آنها را در برابر قانون از هم متفاوت مي سازد. پناهندگاني که از جنگ و آزار و شکنجه مي گريزند، در آسيب پذيرترين وضعيتي که مي توان تصور کرد قرار دارند.

آنها در برابر دولت خودشان بي پناهند. در واقع حکومت خود آنهاست که به شکنجه و آزار تهديدشان مي کند. اگر حکومت هاي ديگر آنها را راه ندهند و نپذيرند و هنگامي که بر آنها وارد شدند به آنها کمک نکنند، حالا درواقع اين حکومتهاي ميزبان هستند که آنها را به مرگ، يا تحمل يک زندگي غيرقابل تحمل در سايه، بدون بهره وري از حقوق انساني و منابع مالي محکوم مي کنند.

موضوع ديگري که بايد در مورد پناهندگان توجه شود نوع و موضوعيت پناهندگي است مانند پناهندگي هاي سياسي و يا اجتماعي . نوع اول عموما حتي با وجود تغيير دولت ها باقي است و تنها با تغيير حکومت و ايجاد ثبات پس از آن مي تواند محلي براي بر گشت پناهنده ايجاد کند. اما پناهندگان اجتماعي که بر اثر حوادثي مانند جنگ پناهنده شده اند پس از طي زمان و رسيدن به صلح موضوعيت پناهندگي خود را ازدست مي دهند. اگرچه دولت هايي که پناهندگي اعطا مي کنند پس از چند مدت به پناهندگان  درصورت نياز کشور خود به نيروي کار و متخصص به پناهندگان اجازه اقامت و يا تابعيت را مي دهد .

آنچه که بايد توجه کرد اين است که نبايد پناهندگان و پناه جويان را را با هم اشتباه گرفت و با آنها يکسان برخورد مي کنند: برخوردي حاکي از بي اعتمادي و حتي بيزاري و طرد.

 قوانين بين المللي که براي حمايت از پناهندگان وضع شده، به شدت زير فشار قرار گرفته است. کنترل هاي مرزي پيوسته سختگيرانه تر مي شود، با اين هدف که از ورود پناهندگان غيرقانوني جلوگيري شود. کشور ها حق دارند که تصميم بگيرند چه تعداد مهاجر را مي پذيرند و چگونه اين امر را صورت مي دهند . همه ما بر سر نياز به جلوگيري از تروريسم داخلي و بين المللي اتفاق نظر داريم. کنترل هاي مرزي و محدوديت مهاجرت اموري ضروري هستند و در حال حاضر با توجه به اتمام وضعيت خاص در افغانستان و برقراري ثبات و صلح در افغانستان ضرورت برخوردي موثر تر و مهار افغانه در ايران امري ضروري مي باشد و با توجه به مشکلات اقتصادي ايران در زمينه هاي يارانه و سياست هاي دولت مبني بر  کاهش اين يارانه ها حضور اين مهمانان نا خوانده امري است که براي کشور از تمامي جهات مشکل آفرين مي گردد . بديهي است که براي استفاده از نيروي کار اين افراد مي توان در کنسولگري هاي ايران ويزاي کار براي اين افراد در صورت تخصص و احراز آن  " همانند ساير کشور ها " صادر نمود تا هم حضور اينان کنترل شده باشد و هم از نيروي کاري آنان سوء استفاده نشود و آنان هم ضمن استفاده از امکانات کاري ايران ماليات و هزينه هاي خود را خود بپردازند نه مردم و دولت ايران .